دربهاران تابستان     پاییز      باران     دلم      

  میدهد آرامش به این دل زخمی  وخشکیده ام 

همه ی     وجودم    را     نم       فراگرفته                

  ولی افسوس که دیگر زبانم هیچ نایی  نداشته

صدا های   شرشر   پیچید     در      سرم                

  نمی دانم که  چرا   خشک  بوده  بال و     پرم

پاهایم   پر از  نم و  یخ  سرما و رطوبت  بود                 

 ولی نمیدانم  که  چرا دستانم  غم  آلوده   بود

انگشتان   پایم از شدت    سرما شد  کبود               

  انگشتان دستم از  شدت  غم  شد  خون  آلود

در جامعه ای که پراز  سیاهی   وتاریکیست                

 ولی دردل  مردم جزء پاکی هیچ  چیز     نیست

درجامعه ای که زمستان هرسال پرباران بود                 

   ولی امسال  دیگر خبری از آن تگرگ و باران نبود

     انگارکه رحمت الهی  پایان   رسیده                  

     ولی نه این ظلم  شاهان  زمانه

     درسکوتی که    فراگی   رجامعه  بود              

   افسوس ناله های زیادی درآن بود

     ناله های زن ومردی که رو زمین بوندد                

    خون ازتنشان رفته ومرده    بودند   

  آن ها که  ازین  جامعه  رخت  بستند                

  کوله جمع  کردن وچشم   بستند             

          آن ها    جام  شهادت      نوشیدند                

  به ملکوت    عالی  علی پیوستند

ندیدن روی توظلم است ودیدنت مشکل است                

 چیدن این لاله گناه است ونچیدنش      مشکل    است

در  بوستانی   که  بوی      لاله گرانی میکند                

  با   قفس   بر   بلبل   پریدن دشوارو     مشکل     است

هر  تار  ابریشم  تو      بازندگی  پیوندهاست                

  با  چنین   دلدادگی    از  تو   بریدن      مشکل     است

دل من امشب چراحال و     هوای    یارنداری                

 بی یارو   عشق   شب  را سپری  کردن   مشکل   ا ست 

عشق من بودی هرشب درخیال من عاشقانه              

 نمی دانی که تحمل عاشق بی عشق چه مشکل  است

                دوری مجنون ازلیلی غمی نیست               

  تحمل شکستن جام مشکل است

                نبودن ماه وستاره دردی  نیست                 

 دوری ازخورشیدبی نورمشکل است

روزای روشن خداحافظ             

 سرزمین من خداحافظ 

روزای خوبت بگو کجارفت        

  توقصه هارفت یاازینجارفت

انگار هیشکی زنده نیست   

  گریه فراوون وقت خنده نیست

گونه هاخیس دلا پاییز          

 بارون قحطی از    ابر   میریزه

همه عزادارسربه گریبون        

 مرداسر دار زنها  تو      زندون

انگارکه شبه روزرفته            

  ازهر خونه  ای   عزیزی رفته

نه توآسمونیم نه روزمینیم       

 انگارکه خوابیم کابوس میبینیم

اززمین دوریم اززمان جدا         

 حتی نمیا  آیم    یاد    خدا

روزای روشن    خداحافظ         

 سرزمین   من     خداحافظ

نوبت میگیریم گیج وبیهدف       

  واسه مردن باید رفت توصف

روزاوشبا   این  جورمیگذرن       

 هرجاکه میخان مارو میبرن

آخه تابه کی آروم  بشینیم      

 حسرت بکشیم گریه ببینیم

ای زن تنها  مرد آواره   وطن     

 دل   توست شده صدپاره

پاشوکاری کن فکرچاره باش     

 فکراین دل پاره پاره باش

پاشوکاری کن فکرچاره باش   

 فکراین دل پاره پاره باش                                                                                                                                                            

خداونداشبم راروزگردان           

چوروزم پیروزگردان 

شبی دارم سیاه ازصبح نومید     

دراین شب روسپیدم کن چوخورشید

تویی یاری رس فریادهرکس       

به فریادمن فریادخوان رس

به آب دیده ی طفلان محروم         

به سوزسینه ی پیران مظلوم

به داورداورفریادخواهان         

به یارب یارب صاحب گناهان

به محتاجان دربرخلق بسته          

 به مجروهان خون برخون نشسته

به دورافتادگان ازخان ومانها     

به واپس ماندگان ازکاروانها

به دردی کزنوآموزی براید      

به آهی کزسرسوزی براید

به ریحان نثاراشک ریزان         

به قرآن وچراغ صبح خیزان

به مقبولان خلوت گزیده           

به معصومان آلایش ندیده

به هرطاعت که نزدیکت صواب است            

به هردعوت که پیشت مستجاب است

که رحمی بردل پرخونم آور          

وزین غرقاب غم بیرونم آور                                                     

رازدل باکس نگفتم چون ندارم محرمی

هرکه رامحرم شدم عاقبت رسواشدم

رازدل  باآب گفتم تانگویدباکسی

عاقبت وردزبان ماهی دریاشدم